tag:blogger.com,1999:blog-372384972011-04-22T11:00:03.258+07:00follow my sex, it's the key to everything.แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.comBlogger241100tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-54739112315067144562007-12-18T03:55:00.000+07:002007-12-18T04:03:13.697+07:00<p><br /><span style="font-size:180%;"><strong>ซาคีโกะ(Sakiko)</strong></span></p><p>โชคดีจริงๆที่เธอพอจะพูดภาษาอังกฤษได้ หากเธอพูดแมนดารินหรือญี่ปุ่นผมคงแย่ โชคดีอีกครั้งใหญ่คือ เธอฟังภาษาอังกฤษของผมได้เข้าใจ เข้าใจรับทราบในบางขณะที่สีหน้าและคิ้วของเธอขมวด</p><p>"ฉันชอบดื่มเบียร์ค่ะ เบียร์อาไรก็ได้ และฉันขอถ่ายรูปคุณได้มั้ยค่ะ" เธอหันมาคุยภาษาไทยเพื่อเรียกความเชื่อมั่นให้กับประชาชนประเทศไทยที่ไม่ยอมเสียเอกราชแต่มีบ้างที่ยอมให้ปรับปรุงรัฐธรรมนูญบ่อยครั้ง...</p><p>"ไม่ได้ คนไทยไม่ชอบถ่ายรูป" ผมพูดพลางเปิดสิงห์เบียร์ให้เธอแต่ไม่รินใส่แก้วให้ด้วยเหตุผลที่ว่า ผู้หญิงญี่ปุ่นเอาใจสามีเก่งและคงทำเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้</p><p>"ขอบคุณค่ะ คุณดื่มอาไรค่ะ"</p><p>"อ่อ ผมดื่มเบียร์อาซาฮีและสูบมายด์เซเว่นฬ์" ผมทำหน้าดัดจริตแบบ ผู้กำกับหนังไทย!เธอยิ้มหวานแต่ในใจคงคิดว่า(?บ้านี่ดูพิลึกบวกเพ้อเจ้อ)</p><p>"ร้อนมั้ย" ผมถามเธอโดยไม่มีหางเสียง</p><p>"ไม่คะ ขอบคุณนะค่ะ" เธอตอบด้วยคำสุภาพและยิ้มอย่างผู้มีอารยธรรม</p><p>"เอ้า กัมปาย กัมปาย ไปปาย" ผมเสียงดังมือยกแก้ว เธอทำหน้า งง?</p><p>สิงห์เบียร์หมดไปห้า มายเซเว่นฬ์หนึ่ง อาซาฮีหนึ่ง วิสกี้แสงอีกแบน โซดาไม่ได้นับ เธอหน้าแดงส่วนผมหน้ามึนเราเริ่มคุยกันได้อย่างถูกคอ เสมือนเคยส่งจดหมายอิเล็คโทรนิคกันมานับปี เธอคงมีความสุขมากที่ได้เจอผม ผมสังเกตุจากเสียงหัวเราะและการคิดเข้าข้างตัวเอง..</p><p>.ผมสงสัยเรื่องเกอิชา?เธอสงสัยเรื่องภูเขาทอง?ผมตอบคำถามเรื่องต้มยำกุ้ง เธอตอบคำถามเรื่องนัตโตะและเห็ดมัดสึตาเกะ</p><p> เราคุยกันตั้งแต่เรื่อง แอ๊บแบ๊วแอ๊บนอมอลอิไตอิไตกามิกาเซทาเคชิ คิตาโน่โตเกียวดิสนีย์แลนด์</p><p>หนังสือ everybodyeverything</p><p>ภาพยนตร์ Lost in Translation</p><p>โดราเอม่อน</p><p>ไดมารุฮอกกุ&amp;บาโช</p><p>5ธันวาคมและ23ธันวาคม</p><p>Jimu Tonpuson noie</p><p>Chatuchak Ku SandeeUeno Park</p><p>บาร์ปิดลง แสงไฟสลัวเริ่มสว่างอีกครั้งสาวน้อยวัยใสเดินทยอยจากไป </p><p>ผู้ชายสกินแฮดชักชวนเพื่อนไปเที่ยวต่อ ใครบางคนเสื้อสีเขียวยังนั่งหลับบนโซฟาตัวเดิม นักต่อสู้ทางความคิดยังคงถกเถียงเรื่องกาช่องรับหรือไม่รับในวันอาทิตย์</p><p>ผมกับเธอเดินออกมาจากร้านพร้อมกัน เราดูแลกันตลอดทั้งคืนใต้ผ้าห่มผืนให้สีขาวของอุณหภูมิยี่สิบองศา ก่อนดวงอาทิตย์สีแดงกลม จะสว่างให้ไออุ่น</p><p>"ซาคี ขอผมถ่ายรูปบ้างได้ไหม?"</p><p>"ไม่ได้ค่ะ คนไทยไม่ชอบถ่ายรูป" เธอยิ้มให้กับแสงแฟลชสีแดงอีกครั้ง</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-5473911231506714456?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-70026486659794652007-12-18T03:50:00.000+07:002007-12-18T03:54:54.860+07:00มีคนถามฉันว่าเธอนั้นคือใคร?รู้จักกันได้ไงเธอสวยสดใสเจอเธอที่ไหน ทำไมไม่ตอบหรือคุณแอบชอบเธออยู่มากมายฉันแอบอมยิ้มแลดูไอพอด( ipod )เอามาโอบกอดเพราะมีภาพเธอดูเธอยิ้มสวยแววตาน่ารักฉันคงอกหักเพราะแอบรักเธอหุ่นเธออึ๋มอึ๋ม ขาวขาว อวบอวบฉันอยากจะรวบเส้นผมเธอจูบปลายนิ้วสัมผัสหน้าผากโหนกแก้มเอาจมูกฉันแจม ตรงแก้มสีชมพูแววตาสวยงามยิ้มหวานรัญจวนหน้าอกอวบอ้วน ดุจภูเขาไฟ!หากเธอเป็นไฟ ฉันเป็นไก่ย่างขออยู่ข้างล่างปล่องภูเขาไฟหากเธอเป็น"ลม"ฉันขอเป็นยาดมให้เธอได้ชื่นชม หอมให้สบายหากเธอเป็นฟ้า ฉันขอเป็นฝนเพราะเธอคงซน เล่นฝนจนไข้หากเธอเป็นไข้ ฉันจะเป็นหมอโอ้โอ๋ละหนอบนเตียงคนไข้แต่หากว่าเธอจะยอมรักใครเป็นฉันได้ไหม...คนนั้นของเธอ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-7002648665979465?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-263703981048486712007-12-18T03:42:00.000+07:002007-12-18T03:49:58.874+07:00ฝากบอก ทะเล ว่าคิดถึง...ภูเขา<br />ฝาก บอกเงา ว่าคิดถึง... ต้นไม้<br />ฝากบอก กระต่าย ว่าคิดถึง... ดวงจันทร์<br />ฝากบอก กังหัน ว่าคิดถึง... ลม<br />ฝากบอก ขนม ว่าคิดถึง... รสหวาน<br />ฝากบอก น้ำตาล ว่าคิดถึง... มด<br />ฝากบอก ความทรหด ว่าคิดถึง...ความอ่อนแอ<br />ฝากบอก พ่ายแพ้ ว่าคิดถึง ...ความเหงา<br />ฝากบอก ผัดกระเพรา ว่าคิดถึง...ไข่ดาว<br />ฝาก บอก สีขาว ว่าคิดถึง ...สีหม่นๆ<br />ฝากบอก ฝน ว่าคิดถึง ...คุ่น?<br />ฝากบอก อบอุ่น ว่าคิดถึง... ฤดูหนาว<br />ฝากบอก ก้าวร้าว ว่าคิดถึง... สุขุมาล<br />ฝากบอก ทหาร ว่าคิดถึง... ประชาธิปไตย!<br />ฝากบอก ดาวสุกใส ว่าคิดถึง... เธอ<br />ฝากบอก ว่าเพ้อ ว่าคิดถึงเธอทุกเวลา....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-26370398104848671?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-16521272876738917032007-12-18T03:38:00.000+07:002007-12-18T03:39:57.258+07:00ขยับ ขย่ม ขยี้<br />นวลลออ นวลนาง นวลน้อง<br />ขอบโต๊ะ ขอบตา ขอบเตียง<br />ครวญคราง ครวญคำ ควรคำนึง<br />ละล้าละลัง ละล่ำละลัก ละเลง<br />ละเมาะ ละเม็ด ละมุน<br />หกเก้า หกหัน หกคะเมน!<br />ระรัว ระรวย ระริก...<br />อัสสาสะ อัศจรรย์ อสุจิ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-1652127287673891703?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-18840748026299086532007-07-07T05:27:00.000+07:002007-07-07T05:52:55.726+07:00<div align="right">สวัสดี สวัสดี สัมผัสตัวอักษรที่พิมพ์แล้วใช่มั้ย!</div><p align="right"><br /> </p><div align="right">ตื่นเต้นมาก ที่ได้กลับเข้ามาที่นี่อีกครั้ง</div><div align="right"></div><div align="right">กลิ่น คาวๆ ของตัวอักษรและห้องหอมๆยังคงเดิม</div><div align="right"></div><div align="right">อักษรทุกตัวที่ผ่านตาและความรู้สึกของท่านสำหรับที่นี่ อาจดูหยาบคายแต่โปรดจงเข้าใจอีกครั้งว่า ทุกเรื่องคือสิ่งที่เกิดขึ้นจริงของมนุษย์</div><div align="right">ไม่ได้แสร้งทำ หรือแสร้งว่า และ ตอนนี้บางเรื่องของตัวอักษรก็กำลังดำเนินอย่างช้าๆขณะท่านกำลังหายใจ</div><div align="right"></div><div align="right">ครั้งแรกตั้งใจว่าจะเตรียมเรื่องที่เขียนก่อนเพราะนี่ก็เลยเวลาพักผ่อนทั้งๆที่ไม่เหนื่อยล้า</div><div align="right"></div><div align="right">แต่ก็มีอาการ อดใจไม่ไหว ดีใจที่ได้กลับมา หากมะรืนนี้ฉันไม่ตื่นขึ้นมาอย่างสดใสขอให้รู้ไว้ว่า</div><div align="right">...วันนี้จะคิดถึงเธอทุกคน</div><div align="right">ขอบคุณ พี่ปรายที่ให้ อากาศสดใส อีกคราว</div><div align="right"></div><div align="right">สวัสดี สวัสดี ได้ยินเสียงมั้ย เสียงของอากาศ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-1884074802629908653?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-37692531283710774722007-05-18T02:54:00.000+07:002007-05-18T03:05:52.248+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/Rky0Bx5IRAI/AAAAAAAAAA0/q4oDCzIw-R0/s1600-h/smile123.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5065621623550788610" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/Rky0Bx5IRAI/AAAAAAAAAA0/q4oDCzIw-R0/s320/smile123.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ทำไมเข้าไม่ได้ล่ะ ทุกอย่างใช้ของเดิม</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-3769253128371077472?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-55230133303691989982006-12-20T19:00:00.000+07:002006-12-20T19:07:13.403+07:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/RYkmplgioFI/AAAAAAAAAAg/ekquL7vZDts/s1600-h/curry-powder[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5010578556311478354" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/RYkmplgioFI/AAAAAAAAAAg/ekquL7vZDts/s320/curry-powder%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><strong><span style="font-size:130%;">แม่ค่ะวันนี้ฉันจะเป็นกระหรี่</span></strong><br /></div><div align="left"><br />เรื่องอะไรกันเหรอ ที่ตัวฉันจะเสียใจไม่ได้ สูบบุหรี่และมีอาการเมาไม่ได้เหมือนใครๆ ที่เขาดื่มวิสกี้ชั้นดีสีสดใสผสมน้ำโซดาโคล่า....เวลาที่ใครได้ทอดทิ้งฉันไปและทำให้อ้างว้างและเหงาใจฉันนั่งมองท้องฟ้าริมระเบียงเพื่อหลบไอแดด และคอยคิดเสมอว่าสักวันหนึ่งจะเก็บมันมาใส่ไว้ในแก้วเหล้าและดื่มมันเข้าไปเพื่อระบายความใคร่ที่อยากจะมีใครสักคน ไว้กอดแทนหมอนข้างลายการ์ตูนคิทตี้แฆท...ที่สุดแสนจะน่าเบื่อ</div><br /><div align="justify">เพื่อนผู้ชายชาวตะวันตกของฉัน ไม่นับรวมชายคนแรกฉันได้ทำให้เขาเสียใจจนดื่มทุกอย่างเกือบหมดทั้งบาร์ไม่เหลือแม้กระทั้งผงเกลือและผลมะกอกสีเทาฉันยังจำได้ว่าทำให้เขาเสียน้ำตาจนเราไม่สามารถพูดคุยกันอย่างเข้าใจได้อีกต่อไป</div><br /><div align="justify">เขาทำลายทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องนอนของเรา ไม่เว้นแม้กระทั้งดิกฌันนารีเล่มบางๆ ห้องที่เราเคยร่วมรัก กอดจูบและกลืนกินของเหลวกันและกัน อย่างพึงพอใจในรสชาติของธรรมชาติ และนั้นก็เพียงความทรงจำที่ผ่านมาเพียงแค่อาทิตย์เดียวของเราสองคนในฤดูร้อนของปีที่ร้อนที่สุด </div><br /><div align="justify">ฉันจดจำไม่ได้เสียแล้วว่า ผู้ชายคนแรกที่ทำให้ฉันมีความสุขเป็นเช่นไร แววตาสีหน้าและลักษณะท่าทางเป็นแบบไหนแต่ฉันมั่นใจว่า เขาคือคนที่จะรักฉันรสชาติของความรักครั้งแรก ฉันก็ไม่สามารถที่จะพิสูจน์ได้</div><br /><div align="justify">...เปล่าหรอกค่ะ! ฉันไม่ได้หลงลืมเพียงแต่ไม่อยากเอาผู้ชายคืนแรกแห่งรักไปเปรียบกับคนสุดท้ายในค่ำคืนของอดีต ที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวผสมสารส้มตรงระหว่างเนินที่แสนบอบช้ำหากไม่มีวันพรุ่งนี้สำหรับผู้ชายที่จะรักใครสักคนได้...แม่ค่ะวันนี้ฉันจะเป็นกระหรี่<br /><br />17 ธันวาคม 2549 เวลา 8 นาฬิกา 31 นาที </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-5523013330369198998?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-24067774299799187582006-12-20T18:55:00.000+07:002006-12-20T19:19:00.381+07:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/RYklXFgioDI/AAAAAAAAAAM/WlFE49dOqSE/s1600-h/raincover[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5010577138972270642" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 172px; CURSOR: hand; HEIGHT: 246px" height="204" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/RYklXFgioDI/AAAAAAAAAAM/WlFE49dOqSE/s320/raincover%5B1%5D.jpg" width="160" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><strong><span style="font-size:130%;color:#ff6666;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"><span style="color:#ff6666;"></span></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;">วันเบาเบา</span></strong><br /><br />วันเบาเบาของฉันมีแค่สาม<br />เป็นตามธรรมชาติของตัวฉัน<br />มองคล้ายสิ่งน่า มหัศจรรย์<br />ผู้หญิงนั้นต้องมีกันทุกคน<br /><br />แรกเริ่มมีอาการหงุดหงิดใจ<br />ปวดท้องน้อยไปถึงภายในกาย<br />มีอาการคล้ายคล้ายเจ็บหน้าอก<br />ต้องเริ่มพกผ้าอนามัยแผ่นหนาๆ<br /><br />บางครั้งอาจมีไข้มาแทรกซ้อน<br />ตัวเริ่มร้อนโหยหา ยาลดไข้<br />พาฬาเซตทามอลนั้นเป็นไง<br />หมอแนะไว้หากปวดอย่าทานยา<br /><br />ช่วงนี้จะมองโลกไม่สดใส<br />ภายในใจต้องการอะไรหนา?<br />นอนอ่าน ฝนตกตลอดเวลา<br />หน้ายี่สิบห้า เปียกแตกกระเซ็น<br /><br />มีอาการเปียกชื้น บางเวลา<br />ต้องใส่แบบไม่ไหลย้อนกลับมา<br />หลากหลายให้เห็นในโฆษณา<br />แผ่นหนาหนากระชับกำลังดี<br /><br />อ่านหนังสือเกือบหมดทั้งเล่ม<br />สมกับเป็นเรื่องแต่งสุดหรรษา<br />ในหนังสืออาจจะแฝงปรัชญา<br />จะค้นหาต่อไปใน วันเบาเบา<br /><br />16 ธันวาคม 2549 เวลา 5 นาฬิกา 40 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-2406777429979918758?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-23840389488955622452006-11-22T02:07:00.001+07:002009-01-21T03:00:59.801+07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/SXYtS4Bi0zI/AAAAAAAAABM/IZXCQAnqecE/s1600-h/1266585262_m.gif"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 170px; height: 136px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_MzUm5bjx1Vg/SXYtS4Bi0zI/AAAAAAAAABM/IZXCQAnqecE/s320/1266585262_m.gif" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293468214320354098" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">คำถาม?คำตอบ</span></strong><br /><br /><strong>คำถาม:<br /></strong>- ต้นไม้สีเขียวในกระถาง<br />- ทีวีโชว์ช่องเจ็ด<br />- ถุงยางกลิ่นส้ม<br />- เมืองทองธานี<br />- พาร์ฒ์รีศฮิลฑั้น<br />- มูราคามิ<br />- อสุจิ<br />- ควันบุหรี่สีขาว<br />- เบียร์ช้างสีชมพู<br />- บริษัทไฮซีซั่นจำกัด<br />- สุขุมวิท26<br />- เพชรซาอุ<br />- จาตุรงค์ ฉายแสง<br />- หัวนมสีดำ<br />- กระหรี่พั๊ฟ<br />-ไอพอด<br /><br />“ทุกอย่างที่กล่าวมีเจ้าของอยากทราบว่า แมวหมา มีเจ้าของหรือไม่?”<br />อยากทราบจริงๆนะคะ/นกเงือกเหงือกแดง จ.นราธิวาส<br /><br /><strong>ตอบ:<br /></strong>แมวหมามีเจ้าของแล้ว! เจ้าของแมวหมาชื่อ คุณนีน่า<br />ตอนนี้เรียนอยู่ชั้นอนุบาลสาม โรงเรียนบ้านสานฝันของครูวุ้น เจ้าของแมวหมาชอบแบ่งคุกกี้<br />ให้รับประทานตอนขับรถไปรับและส่งที่บ้านราชเทวี คุณนีน่าเป็นลูกของเจ้านายแมวหมา<br /><br />แมวหมาเข้านอนตอนเจ็ดโมงเช้าและออกไปพบเจ้าของตอนบ่ายสาม สี่โมงเย็น<br />จะอยู่แถวสยามสแควร์เวลาสำหรับอาหาร และโปรดนั่งร้านคัพบีชั้นสองโรงหนังลิโด้<br />หากเริ่มเบื่อจะแอบไปขโมยอ่านหนังสือที่เอเชียบุ๊ค หรือซื้อตั๋วไปหลับในโรงหนัง<br /><br />บางคราวอาจเหลือบไปมองนมหกขาวขาวพนักงานร้านโซดา ของคุณดวงตา นันทขว้าง<br />หากไม่ต้องรับผิดชอบสิ่งใดในวันใหม่ แมวหมาจะแอบไปเมาตรงถนนหน้าพระลานและมุดหัว<br />ชมแสงจันทร์ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา และโชคดีจะได้เจอน้องหมวยธรรมศาสตร์กระโปรงสั้นขาขาวๆ<br /><br />แต่ตอนนี้มีไอเดียใหม่อยากไปนั่ง ร้าน สรรพรส อยากไป อยากไป อยากไป !!!<br />ว่าแต่เบียร์ช้างสีชมพูเป็นยังไง ? ท่าทางเธอจะเมาหนักไปนะ หรือหรือหรือ มีความรักกันแน่จ๊ะ…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-2384038948895562245?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-62081370830767669402006-11-22T02:01:00.000+07:002006-11-22T03:27:05.785+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/1600/259208/head_02[1].jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/320/736705/head_02%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:78%;"></span><br /><span style="font-family:arial;font-size:78%;">ที่มา <a href="http://www.houserama.com">www.houserama.com</a></span><br /><div><span style="font-family:Arial;font-size:78%;"></span> </div><div><strong><span style="font-size:130%;">แพ้เพราะเพื่อน</span></strong><br /><br />เพื่อนรักของฉันแอบไปดูหนังกับศัตรู<br />เพราะเหตุผลที่เธอไม่รู้หรือเธอแกล้งอำ<br />สิ่งที่เธอทำลงไปฉันเสียใจและผิดหวัง<br />บางทีเธออาจพลาดพลั้งไม่ระวังว่าใครเสียใจ<br /><br />น้อยคนนักที่รู้ว่าฉันไม่ค่อยมีปรปักษ์และศัตรู<br />บางครั้งฉันก็ไม่ใช่ผู้รู้จะดูบุคลิกใครออกทุกคน<br />ฉันมันพวกกวนตีนชอบแหย่แย้งคนอารมณ์ฝัน<br />ศัตรูฉันเป็นควายมหัศจรรย์ตามหลังฝรั่งผมทอง<br /><br />ไอ้ศัตรูมันพวกหัวนอกมองคนไทยเป็นกระจอก<br />ทำตัวหัวนอกยโสกินแต่เนยลืมผัดไทยใส่ถั่วงอก<br />ค่านิยมเลิศหรูทำเป็นพวกฉลาดชอบหนังอาทส์ (arts)<br />ไอ้สัตว์ทำตัวประหลาดดูหนังอาทต์ปรามาศหนังไทย<br /><br />ขอด่าอีกสักสามบรรทัดและจะวกกลับไปหาเพื่อนรัก<br />ศัตรูหน้าควายดันดัดจริตฟังเย่ๆๆ (YEAH YEAH YEAH)<br />ไอ้สันดานคงนึกว่าเท่มองเปลือกนอกเพียงของเก๊ไร้รสนิยม<br />ดมก้นฝรั่งพ่อมึงเกิดที่ไหนกันไอ้สัตว์ทำหัวล้ำอัศจรรย์ส้นตีน<br /><br />โอ๊ย! ด่าอย่างไรคงมันไม่เจ็บ เจ็บที่ใจฉันเองอีกต่างหาก<br />ความรู้สึกบอกไปแสนยากเหมือนเอาผ้าขาวไปตากกลางฝนตก<br />ตากอย่างไรผ้าคงไม่แห้งแดดไม่แรงซ้ำอาจโดนโคลนกระเด็นใส่<br />ผ้าขาวดั่งหัวใจบอบบางเกินไปพายุพัดกระหน่ำแสนเปียกปอน<br /><br />ครั้งแรกเมื่อฉันรู้ว่าพวกเขานัดไปดูหนัง...<br />ฉันอยากตัดความสัมพันธ์ทั้งก่อนหลังที่ผ่านมา<br />ลากันทีความรักของเพื่อนรัก เพราะฉันมันก็แค่คนบ้า!<br />จากนี้ไม่โทรหา แสนอนาถาแพ้เพราะเพื่อนที่ไว้ใจ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-6208137083076766940?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-54045016897991934122006-11-22T01:40:00.000+07:002007-03-02T06:22:39.331+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/1600/598559/125925803_6f50bd750c_m[1].jpg"></a><strong><span style="font-size:130%;">เพื่อนใหม่?</span></strong><br /><br />เพื่อนใหม่ ผู้หญิงน่ารักคนหนึ่งแอบมาทานขนมที่บ้านฉันเมื่อคืนนี้...<br />เราดื่มนมสดร้อนและนั่งมองขนมเค้กผลไม้สีขาว<br />ในจานสีขาว<br />ฉันแอบมองขนมและคิดในใจว่าเมื่อไร<br />เธอจะจัดการกับขนมเสียที<br />ฉันเริ่มหิวแล้ว...<br />เธอน่าจะทานและฉันจะได้ลิ้มรสขนมบ้าง<br />เธอใช่มือหยิบขนมโดยไม่สนใจช้อน<br />หรือซ้อมอันเล็กที่วางอยู่<br />ปากสีชมพูและแก้มของเธอ เลอะครีมสีขาว<br />ฉันใช้ลิ้นไปสัมผัสครีมที่แก้มและปาก<br />สีชมพูอันบอบบาง<br />เธอยิ้ม ฉันสังเกตเห็นมีลักยิ้มเล็กเล็กตรงแก้ม<br />"เธอน่ารักจัง"... ฉันกระซิบกับเธอเบาเบา<br />"พรุ่งนี้เราออกไปเล่นกันที่สนามหญ้านะ"เธอชวนฉัน<br /><br />นานมากที่ฉันไม่เคยออกไปจากบ้านหลังสีเหลืองเพียงลำพัง<br />ทุกทุกครั้งจะมีพี่ชายไปเล่นกับฉันสองคนที่สนาม เราเล่นชิงช้ากันหรือไม่ก็เล่นน้ำฝน!<br />แต่ตอนนี้เขาไม่อยู่บ้าน เขาไปเล่นต่อสู้กับคนอีกกลุ่มเพื่อพวกเราทุกคน เขาเป็นทหารแม่บอกฉัน<br />ฉันเหงารอพี่ไม่ไหว ฉันเหงา!!<br /><br />พรุ่งนี้ฉันจะออกไปเล่นกับเธอที่สนามหญ้า...<br />บ้านลุงวินทร์ แม้ว่าหมาที่นั้นจะตัวใหญ่ฉันก็ไม่กลัว<br />ฉันจะปกป้องเธอไม่ว่าเธอจะเคยเป็นใครมาก่อนหรือเคยไปขโมยขนมของใครเพราะตอนนี้เธอเป็นเพื่อนฉัน...ฉันพร้อมแล้วที่จะรักใครสักคน???<br /><br />หากพี่ชายฉันกลับมาคงเข้าใจว่าทำไมฉันไม่รอเขาฉันหวังไว้ เขาจะต้องกลับมาหาฉัน...เพราะเราเคยมีกันแค่สองคนและเขาคงไม่รังเกียจเพื่อนใหม่ของฉัน<br /><br />26 กันยายน 2549 เวลา 17 นาฬิกา 24 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-5404501689799193412?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163610221257513212006-11-16T00:01:00.000+07:002006-11-22T15:48:57.581+07:00<strong><span style="font-size:130%;">ทฤษฏีสัมพันธเพศ</span></strong><br /><br />เพื่อนฉันเล่าความจริงเธอมีสิ่งที่เป็นประสบการณ์<br />ฉันรับฟังการที่คนรักกันไม่จำเป็นต้องมีเรื่องอย่างนั้น<br />สมัยฉันเป็นเด็กไม่เคยอยากรู้คำว่ารักหรือคำว่าเสร็จ<br />ทฤษฏีสัมพันธเพศ<br />ธรรมชาติจะบอกคำตอบเมื่อเราพร้อมตั้งคำถาม?<br /><br />ตอนเรียนมอสองเพื่อนตั้งท้องจึงจำเป็นต้องลาออก<br />เพื่อนคนนี้ดีอยู่หรอกเฝ้าบอกอย่าให้ผู้ชายมาหลอก<br />แรกๆผู้ชายจะหลงพอพลังรักเหือดหายก็จะเบื่อหน่าย<br />ความรักจักพังทลาย ต้องกลับกลายเป็นเศร้าตรม<br /><br />หน้าอกฉันเหมือนเด็กประถมความรู้มัธยม มอเจ็ด<br />เรียนที่ไหนทำไมมอเจ็ดหลักสูตรเสร็จแค่ มอหก<br />อ่อมอเจ็ดเปรียบดังเทอมสุดท้ายก่อนย้ายสู่มหาลัย<br />ใครใครที่นี้เขาก็ทำกันทิ้งอารมณ์ฝันสู่โลกความจริง<br /><br />ห้องนอนมีตุ๊กตาสีขาวคุณแ ม่ไม่อยู่พาเพื่อนมาเช็ด<br />ปัดฝุ่นจัดกวาดเช็ดถูตรงไหนดู ดำดำจะทำให้เสร็จ<br />ตัวฉันไม่เป็นเผด็จการไม่เคยข่มขู่ให้ใครน้ำตาเล็ด<br />จัดห้องเสร็จนั่งคุยกันเล่าเรื่องความฝันสวรรค์ชั้นเจ็ด<br /><br />ความรักเรื่องแตกต่างคนละสองทางกับอารมณ์ใคร่<br />ผู้ชายส่วนมากมักไปใส่ใจกับความใคร่ใช่ความรัก<br />ผู้หญิงอย่างฉันพร้อมจะให้สิ่งที่หวงกับชายที่ฉันรัก<br />สุดท้ายทุกอย่างประจักษ์ว่าอารมณ์รักฉันกำลังสอง<br /><br />*แด่ คุณลุงหัวฟูผู้น่ารักและห้องนอนสีขาวคืนนั้น<br /><br />13 พฤศจิกายน 2549 เวลา 18 นาฬิกา 55 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116361022125751321?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163208463773272562006-11-11T08:25:00.000+07:002006-11-22T02:58:13.890+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/blogger/1283/4179/1600/cat(3).jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 220px; CURSOR: hand; HEIGHT: 204px" height="238" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/1283/4179/320/cat%283%29.jpg" width="247" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:78%;">Robert Mapplethorpe, Tulip 1988</span><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">ทิวลิปสีชมพู</span></strong><br /><br />เสื้อนักศึกษาสีขาวรัดรูปถูกถอดทิ้งไว้<br />ไม่รู้ของใครมันคงวางไว้ตั้งแต่เมื่อคืน<br />ตอนฉันตื่นเสื้อวางอยู่ตรงขอบเตียงนอน<br />สงสัยเธอคงงอนไม่ยอมใส่เสื้อตัวนี้กลับไป<br /><br />เมื่อคืนอยู่กับผู้หญิงหน้าหมวย<br />เธอดูขาวสวย ขายาวนุ่งกระโปรงสั้นมืดมิด<br />เธอนอนไขว้ขากระโปรงสั่นถลกขึ้นมาขาขาวสนิท<br />ไม่ได้โรคจิตเพียงสายตาคิดไขปริศนาตรงต้นขาเธอ<br /><br />ตอนเธอสลับขาขาวขาว จิตใจฉันแทบอยากจะบ้า<br />ช่วงขาขาวชั่งปิดสนิทสายตาไม่มีสิทธิแอบปีนเข้าไป<br />เสมือนมีรั้วรอบขอบชิดปิดกันสวนดอกทิวลิป<br />ฉันไม่มีสิทธิ์แอบจ้องมองดูเจ้าดอกทิวลิปสีชมพู<br /><br />เธอชั่งหน้าหวานใช้สายตาประสาน อมยิ้มนิดนิด<br />ฟันใส่เหล็กสีแดงเหล็กนั้นคงแพงฉันลองใช่ลิ้นสะกิด<br />ริมฝีปากเธอไม่มีสิทธิ์ดิ้นกระดุกกระดิกกะจุ๊กกะจิ๊ก<br />เพราะปากเราแนบชิดติดกัน ติดกัน ติดกันเป็นพัลวัน<br /><br />ทิวลิปสีชมพูฉันมักสนใจใคร่อยากรู้โดยใช้ลิ้นชิม<br />อยากลองลิ้มรสว่าดอกไม้สด รสชาติเป็นเช่นใด<br />หากดอกทิวลิปได้ยินโปรดให้อภัยในความผิด<br />ฉันมักใช่ลิ้นชิมกลืนกินรสกลิ่นด้วยความสมัครใจ<br /><br />เสื้อนักศึกษาสีขาว เอ๊ะ!ทำไมแขนยาว<br />ไม่ใช่ของน้องหมวยหน้าขาวที่มาค้างคืน<br />เสื้อสีขาวของคนอื่นกับถุงยางที่วางอยู่บนพื้น<br />นึกถึงเรื่องเมื่อคืน เมาหลับไม่ตื่นลืมล็อคประตู!<br /><br />11 พฤศจิกายน 2549 เวลา 6 นาฬิกา 33 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116320846377327256?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163208319807753962006-11-11T08:23:00.000+07:002006-11-22T02:00:13.076+07:00<strong><span style="font-size:130%;">จดหมายผี</span></strong><br /><br />ล่อลวงหยอกล้อจิตใจผู้อื่น<br />ทุกวันทั้งคืนแอบยืนหลอกด่า<br />บางครั้งสิ่งที่เธอเขียนเสมือนว่า<br />มาแกล้งหลอกด่าและยังมาตีหน้าเมินเฉย<br /><br />แค่ขี้ข้ามาอาศัยสำนักเขาอยู่ในกระทู้<br />ซ้ำยังทำตัวรอบรู้แกล้งถือศีลห้า<br />บ้าพลังจิตหลงผิดงมงายอวิชา<br />อีกทั้งบ้าเรื่องตัณหากิเลสหัวใจ<br /><br />วันดีคืนดีก็มาชี้หน้าด่า<br />พอจิตใจเริ่มหรรษาก็มาบอกรักเขา<br />เขียนจดหมายไม่สร้างสรรค์ช่างหัวเบา<br />ไม่มีใครเขาสนใจทักเพราะแสนเบื่อเอือมระอา<br /><br />สันดานกลับเปลี่ยนยากจิตใจคน<br />เธอมันก็เลยวัยอลวนมานานนัก<br />ไม่ค่อยอยากจะพูดความรักกับคนตัณหากลับ<br />บางครั้งคำว่า รัก ยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับคนอย่างเธอ<br /><br />ได้โปรดข่มจิตอย่าดัดจริตมารยา<br />จงรักษามารยาทการทำลายอารมณ์ผู้อื่น<br />บางครั้งฉันไม่อาจจำต้องทนฝืน<br />ละเมอแล้วตื่นอ่านจดหมาย ผี ฝีมือเธอ<br /><br />9 พฤศจิกายน 2549 เวลา 18 นาฬิกา 40 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116320831980775396?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163208162090396702006-11-11T08:19:00.000+07:002006-11-16T05:06:54.266+07:00<strong><span style="font-size:130%;">เจ็บ มีเลือดออก !</span></strong><br /><br />เสียบปลั๊กไฟ สีขาวของเครื่องเล่นแผ่นเสียง<br />คราวนี้ตั้งใจเปิดเครื่องกว่าที่ผ่านมาทุกครั้ง<br />หยิบแผ่นเสียงสีดำ มีรูตรงกลาง<br />ใช้จมูกดมแผ่นเสียงก่อนฟังทุกที..ฮืม กลิ่นยังเหมือนเดิม<br />สามอย่างที่ชอบใช้จมูกดมกลิ่นเสมอในชีวิต คือ หนังสือแผ่นเสียง และผู้หญิง...<br /><br />หยิบแผ่นเสียงของ JOHN LENNON<br /> ออกจากซองกระดาษแผ่นมีรอยบิด ไม่เป็นไรเรื่องง่ายนิดเดียว<br />ใช้สองมือจับตรงขอบ และบิดเบาเบา!!!<br />เสียงหักของแผ่น บาดตรงนิ้วพอดี เจ็บ...มีเลือดออก ไม่ได้ทำแผลหรือใส่ยา???<br /><br />นั่งมองแผลตรงนิ้วมือ นึกถึงช่วงหนึ่งของชีวิตวัยรุ่น<br />ตอนนอนและปลดตะขอชุดชั้นใน สีขาวของเธอคนนั้น<br />สีหน้าเธอแดงระเรื่อ แววตาเปี่ยมความสุขแต่แฝงเร้นด้วยความสงสัยอย่างไม่หวาดระแวง<br /> แสงไฟสลัวในห้องนั่งเล่นทำให้มองอะไรไม่ชัดเจนนัก...<br />เจ็บ...มีเลือดออก เธอบอก ไม่ได้ทำแผลและใส่ยา???<br /><br />แผลตรงนิ้วมือของผมยังคงมีเลือดออก<br />แต่แผลของเธอคนนั้นอาจจางหายไปตามกาลเวลา...<br />นั่งมองแผ่นเสียงสีดำ มีรอยแตกแหลมคมตรงขอบ<br />เพลงที่สี่ HOW?ในแผ่น คงนำกลับมาฟังใหม่ไม่ได้อีกแล้ว<br />คิดถึงเธอคนนั้น ตอนนี้จะเป็นอย่างไร...กำลังฟังเพลงอยู่กับใคร? ที่ไหน<br />มีคนทำแผลให้เธออีกหรือ? ผมเริ่มไม่แน่ใจ......<br /><br />24 กันยายน 2549 เวลา 4 นาฬิกา 37 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116320816209039670?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163207591978619842006-11-11T08:08:00.000+07:002006-11-16T05:06:54.192+07:00<strong><span style="font-size:130%;">ของฝาก</span></strong><br /><br />สะบัดเสื้อสีเทาสองครั้ง<br />ครั้งแรกเพื่อฆ่ามด...<br />ครั้งต่อมา เพื่อให้เสื้อเรียบขึ้น<br />มดไม่ตายแต่เสื้อเรียบกว่าเก่า<br />ผูกเชือกรองเท้าสีดำ...กำเงินออกจากห้อง<br />ลืมกุญแจ...ไม่เป็นไรวันนี้ไม่กลับมาก็ได้...<br /><br />หญิงสาวสี่คน ยืนอยู่ด้านในของร้าน<br />จำหน้าไม่ได้...เพราะไม่เคยรู้จักกันมาก่อน<br />ยืนเลือกสมุด ทุกเล่มเหมือนกันหมด<br />ปกสีเขียวข้างๆมีหนังสือสามเล่มวางอย่างเป็นระเบียบ<br />เสื้อสีเรียบ ลวดลายสวย มีรสนิยมและศิลปะในการออกแบบ...<br />เรียงรายอยู่ด้านบน........แต่ไม่ชอบ!!!<br />จ่ายเงินค่าสมุดห้าเล่ม...เสื้อที่ไม่ชอบอีกสามตัว<br />โปสการ์ดสองแผ่น....<br />หญิงสาวน่ารัก สี่คน ยืนยิ้ม น่ารัก สุภาพอ่อนโยน<br />"ขอบคุณคะ" เธอยิ้มและแถมสมุดให้อีกหนึ่งเล่ม<br /><br />ได้ของฝากที่ตั้งใจ....ให้กับเพื่อนที่ไม่เคยพบหน้า<br />เพื่อนที่ไม่เคยร่วมดื่ม เพื่อนที่ไม่เคยทนหิวด้วยกัน<br />เพื่อนที่ไม่เคยรู้ตัวเลขของอายุ<br />.........เพื่อนที่รอจะเจอ...เพื่อเอาของฝากให้......<br /><br />นึกถึงมดที่ยังไม่ตาย...อย่างน้อยก็มีชีวิตรอด<br />กลับไปฝากเพื่อน ...<br />คิดถึงตอนผูกเชือกร้องเท้าสีดำ...<br />น่าจะผูกเชือกให้ช้ากว่านี้...ได้ไม่ลืมกุญแจห้อง???<br /><br />2 กันยายน 2549 เวลา 23 นาฬิกา 52 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116320759197861984?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163207131628776232006-11-11T08:02:00.000+07:002006-11-22T01:30:49.312+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/1600/175785/gar.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" height="224" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/320/584363/gar.jpg" width="277" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p><strong><span style="font-size:130%;">สวนของเธอ</span></strong><br /><br />ขอบเส้นดำละเอียดยิบ สลวยพริ้วไหวเพิศพราว<br />ร่มเย็นปกคลุมงดงามดุจดั่งพฤกษาดำขจี...<br />ไม่มีเสียงนกร้อง หรือเมฆบดบังแสงแดดให้ต้องละสายตา<br />ในคราบเงาดำควรมีเส้นสีขาวและเทาอีกหรือไม่...ไม่สำคัญ?<br />รสสัมผัสกิ่งใบอันละเมียด นิ่ม และเป็นเอกลักษณ์ น่าฟูมฟัก<br /><br />เธอบอกและไม่ได้แกล้งหลอกให้ต้องตกใจ! เธอไม่เคยตัดแต่ง<br />ไม่มีการจัดสวน ปล่อยให้ธรรมชาติ เป็นผู้ลิขิตและเนรมิตทุกสิ่งนั้น<br />บางครั้งชนตะวันตกชอบตัดสวนโล่งเตียนรับแสงอาทิตย์แจ่มจรัส<br />บางครั้งของบางครั้งตะวันออกปล่อยโอกาศให้ธรรมชาติสร้างใบหนารกปกคลุมไร้ทิศทาง<br /><br />ฉันมิได้ยินเสียงเธอเอ่ยปากถามแม้แต่น้อย...ในขณะที่สายตา<br />ฉันกำลัง พิศวงและสับสนกับสวนของเธอ<br />ฉันชอบสวนสีดำของเธอจัง!!!!!! สวนของเธอไม่ต้องมีธารน้ำไหลผ่านหรือก้อนหินสีใดใดวางไว้ก็ดูช่าง งดงามยิ่งนัก<br />นี่มิใช่ศิลปะ เธอไม่ควรพะวง...เป็นเรื่องของธรรมชาติมิใช่สิ่งที่มนุษย์พึงสดับและควรเรียนรู้ค้นหาเพื่อเผ่าพันธุ์แห่งตน<br /><br />ได้โปรดเถอะ ฉันขอเฝ้าดูแลสวนของเธอจนกว่า เส้นสีดำจะเปลี่ยนแปลงเป็นสีขาว และขออยู่กับเธอคนเดิมตลอดไป<br />"ขอเธอจงอย่าตัดมัน"...<br />สวนเธอจะมีน้ำไหลนองนานหรือมีกลิ่นหอมในวสัตต์ฤดูหรือไม่? ...คงไม่มีใครรู้และยอมตอบคำถามเหล่านั้นได้...<br /><br />13 ตุลาคม 2549 เวลา 14 นาฬิกา 12 นาที</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116320713162877623?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163064680723245992006-11-09T16:28:00.000+07:002006-11-16T05:06:54.051+07:00<strong><span style="font-size:130%;">คำตอบคือคำตอบ<br /></span></strong><br />เธอคงนอนเอนกายปิดตาหลับฝัน<br />เหมือนทุกคืนวันที่ผ่านพ้นไป<br />หัวใจเธอคงสดใสและมีใครอีกคน<br />หลับฝันดีเถอะคนดีพรุ่งนี้จะไม่มีเรา<br /><br />การลาจากกันช่างป็นเรื่องน่าเศร้า<br />ฉันคงเหงาไม่มีใครไปอีกแสนนาน<br />ไม่มีใครอาจบอกว่าเวลาจะประมาณเท่าไร<br />ที่หัวใจแสนเหงาจะลืมวันวานของสองเรา<br /><br />ก่อนหน้าที่ฉันอยากจะรู้ มีคนเคยกล่าว<br />บอกเล่าเรื่องราวสิ่งที่ผ่านมาของวันมะรืน<br />ความรักที่สวยงามของฉันจะไม่มีวันราบรื่น<br />คบกันเพียงแค่ข้ามคืนและต้องลาร้างแยกจากไป<br /><br />เธอตอบ " เราไม่เข้าใจ "สิ่งที่ฉันเพียรถาม<br />ด้วยความพยายามฉันถาม เราจะรักกันไหม?<br />เธอตอบเราไม่เข้าใจว่าสิ่งนั้นหมายความว่าอย่างไร<br />เพียงเธอไม่เคยรักไม่เคยใส่ใจเธอตอบคำถามผิดคน<br /><br />หัวใจฉันแสนบอบช้ำกับสิ่งที่เธอกระทำ<br />ฉันต้องจดจำและคอยบอกเล่าคุยกับน้ำตา<br />ลาก่อนนะเธอตัวฉันก็ชอบเพ้อละเมออย่างนี้<br />และในวันพรุ่งนี้จะไม่มีเรื่องของเราสามคน<br /><br />9 พฤศจิกายน 2549 เวลา 4 นาฬิกา 41 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306468072324599?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163064496320592032006-11-09T16:24:00.000+07:002006-11-16T05:06:53.982+07:00<strong><span style="font-size:130%;">คำชี้แจงของมดดำ</span></strong><br /><br />เป็นแค่มดสีดำเดินแตกแถว<br />ไม่ได้อยากแหวกแนวปฏิวัติ<br />ปฏิบัติตามแนวทางของตนเอง<br />ไม่ได้หวั่นเกรงเส้นทางวันข้างหน้า<br /><br />พยายามเล่าคำให้พ้องคล้องจอง<br />ไม่ได้อยากลองของครูภาษาไทย<br />หรือใครหน้าไหนที่ชอบจ้องจับผิด<br />แค่สื่อสารวันละนิดเพื่อเรามีสิทธิ์รักใคร<br /><br />อยากร่วมสังสรรค์เพียรเขียนอักษร<br />เธออย่ามาแง่งอนเวลาฉันเขียนผิด<br />ก็แค่มดดำตัวนิดไม่กล้าคิดเทียบภูเขาทอง<br />และคิดประลองเชาว์ใครเพียงหัวใจแค่ใฝ่เขียน<br /><br />หากว่ายังไม่มีใครเคยเขียนด่าว่าหรือหาว่า<br />ฉันเขียนไม่มีสมองคิด<br />และรู้ตัวเองดีว่ามักจะเขียนคำผิด<br />แค่อยากแสดงความคิดถึงเธอเสมอทุกวัน<br /><br />ฉันเขียนโดยมิใยอามิสสินจ้าง<br />โดยใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์<br />เขียนเพื่อประโลมโลกโปรดอย่าโกรธ<br />หมางเมินเพื่อความเจริญทางด้านภาษา<br /><br />เวลาเธออ่านขอให้ยิ้มใช้สายตาชิมอักษร<br />บางประโยคที่เขียนไปอาจไม่คล้องจอง<br />แต่ทุกห้วงตัวอักษรใช้สายตาประสานไข่เฮ้ย..ใจ<br />สิ่งที่ดีจักไม่เกิดหากเธอเลิกเป็นกำลังคอยห่วงใย<br /><br />ก็ไม่ได้อยู่กลุ่มอนุรักษ์ไทย<br />และยังชอบใช้ ท่าหกเก้า<br />ท่านี้ต้องใช่ตอนช่วงเวลาเช้าๆ<br />เอาไว้เล่าเรื่องราวของคืนวันที่ผ่านมา<br /><br />ผู้อ่านอย่าพึ่งคิดประหารชีวิต...<br />"ฉันอาจผิดที่เขียนความจริง"<br />เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เพ้อฝัน<br />มนุษย์ชั่งอัศจรรย์แรกลิ้นกันไม่อายมด<br /><br />ตอนเช้ามดดำต้องทำงานหนัก<br />ใกล้รุ่งไม่มีเวลานอนหลับพัก<br />เพราะมนุษย์ร่วมรักดังรบกวนจิตใจ<br />ขอชี้แจงไว้มดดำอย่างเราไม่อยากแตกแถว!<br /><br />8 พฤศจิกายน 2549 เวลา 19 นาฬิกา 13 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306449632059203?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163064228847834062006-11-09T16:21:00.000+07:002006-11-22T19:23:03.696+07:00<strong><span style="font-size:130%;">ลูกชิ้นOพจมาน</span></strong><br /><br />วันนี้ตื่นมาคัดจมูกเริ่มมีไข้<br />แต่ไม่ได้ตัวร้อนและปวดหัว<br />สาเหตุเพราะเมื่อคืนนั่งเมามัว<br />กินเบียร์ทั่วทั้งร้านหมดสามลัง<br /><br />เกิดเหตุการณ์แบบนี้ทุกตอนตื่น<br />เพราะเพียงฝืนหลงใหลรสชาติขม<br />เมืองไทยร้อนแสนร้อนเศร้าอกตรม<br />ลืมความขมนั่งข่มจิต ระเลียดเบียร์<br /><br />เข้าห้องน้ำสีขาวเริ่มล้างหน้า<br />หยิบแปรงมาใส่ยาสีฟันและถูถู<br />วันนี้งดดู คิดถึงหนังโป๊น้องไฮโซ<br />เช็ดปืนโต และนุ่งผ้าหาของกิน<br /><br />หยิบตะเกียบเอาปลายคีบลูกชิ้นกลม<br />จมูกดมรสกลิ่นกุ้งวันวานหายไปไหน<br />หรือคนปรุงก๋วยเตี๋ยวขาดการใส่ใจ....<br />จับอะไรใส่มั่วและลืมดูว่าใครไหนชิม<br /><br />สั่งสองชามก่อนจ่ายสตางค์พลั้งปากถาม<br />แ ม่ค้าพจมาน ลูกชิ้นกุ้งฉันหายไปไหน?<br />อย่าบอกว่าเปลี่ยนสูตรหรือไม่ยอมใส่ใจ<br />ลูกชิ้นกุ้งอร่อยหายไปไหนเอากลับคืนมา<br /><br />พจมานคนขายก๋วยเตี๋ยวน้ำใสยิ้มหวาน<br />ตอบอย่างกล้าหาญเราไม่ได้อยากเอาเปรียบ<br />ตั้งแต่ทัพทหารเอารถถังมายึดหน้าทำเนียบ...<br />ฉันโดนผัวเอาเปรียบ เขายังไม่กลับมา<br /><br />7 พฤศจิกายน 2549 เวลา 21 นาฬิกา 46 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306422884783406?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163064070396083062006-11-09T16:18:00.000+07:002006-11-22T02:22:11.731+07:00<a href="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/1600/545866/untitled%201.jpg"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 268px; CURSOR: hand; HEIGHT: 208px" height="220" alt="" src="http://photos1.blogger.com/x/blogger2/5857/4545/320/866612/untitled%201.jpg" width="288" border="0" /></a><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><p></p><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;"></span></strong><br /><br /><br /><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:130%;">นกรู้ นกรู้ เออรู้แล้ว!</span></strong><br /><br />หยิบปากกากับกระดาษอยากจะวาดตัวอักษร<br />กอไก่ขอไข่เรียบเรียงเป็นคำกลอน<br />อยากจะวาดตัวอักษรที่คล้องกัน<br />วันนี้ฉันจะตั้งใจเขียนและพากเพียรเรียบเรียงคำ<br /><br />มองท้องฟ้าใสสว่างไร้เมฆบดบัง<br />มองแสงตะวันยามบ่ายคล้ายเจ้าอยากนิทรา<br />หรือใจเจ้าอยากพาราตรีมาให้ชื่นชม<br />มาให้ดมให้หอมความหนาวแห่งรติกาล<br /><br />บรรยากาศเวลานี้เริ่มหนาวเย็น<br />ฉันมองเห็นฝูงนกสีแปลกหลากหลายตัว<br />เหมือนนกกลัวบินไปไม่ทันเวลานัด<br />นกสะบัดปีกบินความเร็วสูง...<br /><br />นกฝูงนั้นคงต้องการอุณหภูมิ<br />ที่อบอุ่นมาห่มกายไล่เยือกเย็น<br />หากนกเป็นเหมือนคนที่ขาดรัก<br />ไม่มีหลัก ล่องลอยตามหาฝัน<br /><br />แต่นกฝูงนี้คงไม่ได้คิดอะไรทัน<br />ไม่ได้ตามหาฝันเพียงต้องการอากาศดี<br />มีชีวิตเพื่อพรุ่งนี้เพื่อได้ตื่น<br />และนอนหลับทุกทุกคืนอย่างอบอุ่น<br /><br />ธรรมชาติสอนไว้ให้นกรู้<br />ขยับปีกบินสู้เพื่อหนีหนาว<br />หากธรรมชาติมิได้สอนคนให้เพิศพราว<br />แค่อากาศหนาวความรู้สึกอยากมีคู่ "ผสมพันธุ์"<br /><br />6 พฤศจิกายน 2549 เวลา 18 นาฬิกา 45 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306407039608306?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163063862078396882006-11-09T16:15:00.000+07:002006-11-16T05:06:53.764+07:00<strong><span style="font-size:130%;">คนของประชาชน?</span></strong><br /><br />แสงแฟลชไฟจ้าสาดส่องกระทบวัตถุ<br />เปรียบเสมือนดุจดวงไฟพลุแตกออกเป็นเสี่ยง<br />ยามค่ำคืนสวยงามนี้มีเพียง รักของฉันและเธอ<br />บางคราฉันนึกเผลอแอบคิดเราจะรักกันตลอดไป<br /><br />เราจะรักกันสร้างฝันตัวละคร<br />จะไม่มีพ่ อแง่แ ม่ งอนเหมือนในหนัง<br />ความรักของเธอคือสิ่งสร้างพลัง<br />ให้ฉันยั่งยืนอยู่คู่โลกมายา<br /><br />ยามรักกันหวานชื่นไร้ขื่นขม<br />เขาให้ อม อะไรฉันก็ว่าหวาน<br />น้ำขุ่นขุ่นใสใสน่ารับประทาน<br />เหมือนอาหารทิพย์ชโลมจิตใจ<br /><br />เสมือนดาวดับในค่ำคืนจันทร์สว่าง<br />พระเอกหน้าหวานแย้มนามเอ่ย<br />เปรียบเหมือนเราไม่เคยใกล้ชิดกันเลย<br />พระเอกแย้มนามเอ่ย เลิกกันฉันมันเลว<br /><br />คนของประชาชนมีชื่อเสียง<br />แ ม่งเป็นเพียงภาพลวงดุจเงาฝัน<br />โลกมายาใบนี้ช่างหอสระเอียไม้โทน่าอัศจรรย์<br />ขายข่าวกันทุกวันทางหน้าหนังสือพิมพ์...<br /><br />* แด่ จั๊กจั่น ตั๊กแตน และ ตุ๊กตุ่น<br /><br />5 พฤศจิกายน 2549 เวลา 17 นาฬิกา 11 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306386207839688?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163063697567500362006-11-09T16:08:00.000+07:002006-11-16T05:06:53.689+07:00<strong><span style="font-size:130%;">แผนการ</span></strong><br /><br />ใครใครก็ไม่เข้าใจหรอกเดี๋ยวจะบอกให้ฟัง<br />หมอที่เคยโดนสอดประตูหลังไม่ได้หลอก<br />ตัวเองคุณไม่ได้เป็นอะไรบ้าบอหรอก<br />หมอบอกเลิกซะอย่างนี้ ดีจริง...<br /><br />ครั้งก่อนนั้นฉันยังรักอยู่กับเธอ<br />นอนละเมอไม่เคยเพ้อฝันแก้ผ้ากอดกัน<br />มันแสนดีนะแบบนั้นที่เราเอากันทุกคืน<br />เอาเอามันมันส์เกาเกาคันคันฉันเกาหลังเธอ<br /><br />เส้นผมเธอนั้นสลวยพ่อเธอรวยเจ็ดหมื่นล้าน<br />เธอเรียนอังกฤษไม่เคยอยากเป็นอันธพาล<br />ผิวสีชมพูหวาน จัดจ้านขาวฝาดน่ารักจริง<br />เธอนุ่งกระโปรงสั้นเวลานั่งสีดำน่าหม่ำจัง<br /><br />ใครใครต่างพากันอิจฉาเวลาควงกันไปไหน<br />พ่อเธอก็ไม่เคยว่าอะไรเพราะเราไปไหนกันสามคน<br />ผู้หญิงไม่จนกับคนหนุ่มรุ่นใหม่ผู้ใหญ่ก็ไว้ใจหาได้ที่ไหน<br />แหม ฉันแสนสบายใจไปไหนมาไหนใครใครเหลียวมอง<br /><br />และอยู่มาวันหนึ่งฉันจึงเริ่มสงสัย<br />สาเหตุที่พ่อเธอไว้ใจคนหนุ่มรุ่นใหม่ที่แท้แผนการ<br />มีคนชอบกล่าวขาน พ่อเธอกล้าหาญอัดตูดวัยทำงาน<br />ผมจึงอยากพบพาน คุณหมอที่กล่าวขานว่าเป็นอย่างไร<br /><br />ใครใครก็ไม่เข้าใจหรอกเดี๋ยวจะบอกให้ฟัง<br />หมอที่เคยโดนสอดประตูหลังไม่ได้หลอกตัวเอง<br />คุณไม่ได้เป็นอะไรบ้าบอหรอก<br />หมอบอกเลิกซะอย่างนี้ ดีจริง...<br /><br />4 พฤศจิกายน 2549 เวลา 4 นาฬิกา 45 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306369756750036?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-37238497.post-1163063256230520342006-11-09T16:02:00.000+07:002006-11-22T03:03:44.647+07:00<strong><span style="font-size:130%;">มีไอเดียOไม่เลียไข่</span></strong><br /><br />เสพสมอารมณ์อำนาจ<br />เยี่ยมชมต่างชาตินานา<br />มิต้องสนคนไทยใจกล้า<br />ยื่นชีวาร้องเรียกสิทธิ์เสรี<br /><br />มองประเทศเป็นขนมหวานนั้นหรือ<br />ใครมีมือหยิบฉวยตามใจฝัน<br />มือที่ว่าคืออำนาจทหารบ้าพลัง<br />ขับรถถังไล่ตะเพิดพวกท่านเอง<br /><br />ไหนบอกแสงประชาธิปไตยจักสาดส่อง<br />พลังทหารเพื่อประชาปกป้องสิ่งที่ฝัน<br />ไหนเคยบอกจะร่วมมือแก้ไขกัน...<br />พอลับหลังดั่ง หมาฮาญีน่า กัดกันเอง<br /><br />โลกไม่ใช่ของเราโว้ย คนดีบอก<br />แต่โดนหลอกบ่อยบ่อยใจมันเสีย<br />อ้ายเรามันมีพลังบวกไอเดีย...<br />ให้ไปเลียไข่ทหารใครจะทานทน<br /><br />คืนอำนาจให้ประชาชนเสียเถอะพี่<br />ดีกว่าให้นั่งใจลเหี่ยคอยความฝัน<br />ยุติบทบาท แกล้งดูดีอันทรงพลัง<br />มั่วแต่นั่งเพ้อฝันว่าท่านนั้นใหญ่จริง<br /><br />กลับเข้ารูอย่างเดิมเสียดีกว่า<br />มาบอกว่าจะแก้ไขคนนิสัยเสีย<br />อย่าลืมไปคนไทยชอบใจเพลีย<br />เผลอเพรียงพร้ำอารมณ์เสียจะเกิดซวย<br /><br />ก่อนแอบเห็นแววตาอันหาญกล้า<br />อยากแก้ปัญหาให้รากหญ้าโดนกดขี่<br />แต่พี่คงลืมไปหมดแล้วเสียหรือนี่<br />ประเทศนี้ประชาธิปไตย...ใช่ยึดอำนาจ!<br /><br />* แด่ นวมทอง ไพรวัลย์ เจ้าของลมหายใจสุดท้ายประชาธิปไตยของวันวาน<br /><br />2 พฤศจิกายน 2549 เวลา 19 นาฬิกา 35 นาที<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/37238497-116306325623052034?l=catdoghouse.blogspot.com' alt='' /></div>แมวหมาhttp://www.blogger.com/profile/04080239778018897763noreply@blogger.com1